Preek 5 november - Willebrordzondag - E.P. Pierre-Paul Walraet O.S.C.

Homilie voor Willibrordzondag - / - 05 november, 2017
Jes. 52,7-10 / Psalm 96 / Hebr. 13, 7-9a. 15-17a / Mt. 28,16-20

willibrordBroeders en zusters, voor de liturgie op dit Hoogfeest van de Heilige Willibrord, heeft de Kerk eigen schriftlezingen geselecteerd. Tijdens de Dienst van het Woord beluisterden we een lezing uit de Profeet Jesaja. We hebben Psalm 96 gezongen als antwoordpsalm. Vervolgens werd uit de brief aan de Hebreeën voorgelezen. En tot slot hoorden we de allerlaatste verzen uit het Evangelie van Mattheüs.

Deze schriftteksten kunnen ons ook helpen verstaan wie Willibrord was. Ik kom hier dadelijk op terug. Ook de geschiedenis van de spiritualiteit en de missionering leren ons Willibrord kennen. Ik teken enkele grote lijnen. Willibrord was een Engelse monnik. Als een waarachtig Godzoeker in de benedictijnse monastieke traditie stelde hij niets boven de liefde van Christus. Samen met 11 of 12 metgezellen verliet hij als missionaris van het Evangelie zijn landstreek en de contemplatieve beslotenheid van het klooster. Zijn tochtgenoten waren onder andere Suitbert, Adelbert, Willibald, Wunnibald, Werenfried, Engelmund, Wiro … en nog enkele anderen. Sommigen worden ook in deze kerk afgebeeld. Het Woord van God zette hen aan hun tent op te breken, en op reis te gaan (Intredelied). Want, alle einden der aarde moesten het heil aanschouwen van Hem, onze God (zie Jes. 52,10 en ook Psalm 98,3b). Om daaraan mee te werken staken Willibrord en de zijnen de zee over, en –gesteund door de genade van God- zetten ze in 690 in West-Friesland voet aan wal. Het was hun bedoeling Jezus Christus te verkondigen, het licht van de waarheid te doen schijnen, en het vuur van de liefde te doen branden. Maar de wind zat niet altijd mee. Niet elke wereldse leider was het missiewerk van Willibrord welgezind. In 695 werd Willibrord hier in Rome door Paus Sergius tot bisschop gewijd in de kerk van San Clemente. Willibrord werd de eerste aartsbisschop van de Friezen. Als kerkleider zetelde hij in Utrecht. Trouw aan zijn monnikenroeping stichtte Willibrord van Utrecht in 698 in het Luxemburgse Echternach een klooster. Deze abdij zou ook als uitvalsbasis voor missionering dienen. Op 7 november 739 zou Willibrord komen te overlijden. Zoals hij dit zelf zou hebben aangegeven, werd de monnik-bisschop in Echternach begraven. Willibrord is dan ook de patroonheilige van het Groothertogdom Luxemburg geworden. Zijn zending is voortgezet door de Heilige Bonifatius, Apostel van Duitsland. Bonifatius had Willibrord reeds enkele jaren (719-722) bijgestaan bij het werk van de evangelisatie.

De Heilige Schrift laat ons verstaan dat een missionaris die Christus verkondigt een vreugdebode is. De boodschap die hij brengt is de Vrede van Christus. Willibrord was zulk een missionaris. In Gods naam, en geïnspireerd door het Evangelie van Christus, bemoedigde hij het volk, en kondigde de mensen van Godswege heil en zegen aan. Dag en nacht was hij in de weer voor hun geluk. Tallozen verwelkomden het Goede Nieuws dat Willibrord verspreidde. Sommigen echter hebben misschien getwijfeld (zie Mt. 28,17). Zij die het Goede Nieuws verwelkomden hebben er ook gehoor aan gegeven. Zij bekeerden zich tot het christelijk geloof in de katholieke kerk. Ze lieten zich dopen in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest (zie Mt. 28,19). En zij loofden en dankten de Ene God, zijn Schoonheid en zijn Kracht (Psalm 96,6), de Schepper van hemel en aarde.

De Schrifttekst uit de Brief aan de Hebreeën is ook betekenisvol. Gedenk uw leiders! Dat is de aansporing die we van de auteur meekrijgen. En we doen dit ook vandaag. We gedenken een groot spiritueel leider uit de verre zevende - achtste eeuw, Willibrord, die aan het Nederlandse volk het eerst het Woord van God verkondigd heeft. Zojuist hebben we ons enkele trekken uit zijn leven, en de afloop ervan voor de geest gehaald.

De heilige Willibrord was blij van hart, wijs van gemoed, vriendelijk in zijn woorden, bedachtzaam van aard, ijverig in zijn dienst aan God en geliefd bij God en alle mensen. Hij verkondigde dezelfde Jezus Christus die ook wij vandaag in geloof belijden als onze Heiland, onze Herder, en onze Verlosser. Want Jezus Christus is dezelfde, gisteren en vandaag en tot in eeuwigheid (13,8).

Als volgelingen van Jezus zijn Willibrord, en de kleine gemeenschap van zijn metgezellen, trouw gebleven aan de zending die de Verrezen Heer Jezus meegaf aan de elf apostelen. Jezus zei tot de elf: “Gaat dus …” (Mt. 28,19). Ook Willibrord is gegaan … Hij twijfelde niet. Hij geloofde in Jezus die gekruisigd, gestorven, en begraven was, maar ook dat Hij op de derde dag uit de doden is opgestaan, dat Hij verrezen is. En het woord van de Verrezen Heer: “Ziet, Ik ben met u …” (Mt. 28,20) gaf ook Willibrord de moed onvermoeid het werk van de kerstening door te zetten, als een noeste arbeider in dienst van God.

De Verrezen Heer zegt ook tot ons: “Ik ben met u …”. Hij is met ons bij alle eerlijke inspanningen om te werken aan de eenheid, de vrede en de vreugde in de kerkgemeenschap. Samenwerken aan eenheid en vrede, in verbondenheid met Christus is de Hervorming, de Vernieuwing, de Verdieping, waaraan christenen vandaag gestalte willen geven.

Eens bad Christus tot zijn Vader: “Mogen allen één zijn, zoals Gij in Mij zijt en Ik in U” (Joh. 17). Wij mogen ons ervan verzekerd weten dat Christus met dit gebed het werken aan oecumene blijft steunen en inspireren, opdat de Kerk spiegel wordt van de liefdevolle eenheid tussen de Vader, de Zoon en de heilige Geest.

Afdrukken E-mail