Weekwoord van de rector 2018

4 november - Ik zal haar missen. Allerheiligen en Allerzielen

Afgelopen maandag kwam mij iemand het bericht brengen dat de mevrouw die iedere dag bij ons in de kerk was niet zou komen.Josephine 1 Uit zijn bericht begreep ik dat ze er de volgende dag weer zou zijn. Maar twee dagen heb ik tevergeefs naar haar uitgezien. Zij was in onze kerk als ze open was. Ze zat rustig te bidden. Graag sprak ze mensen aan. Ook bracht ze mensen naar onze kerk. Nog maar onlangs zat ze de rozenkrans te bidden en zei me: ‘die bid ik voor u. Zij had gebroken met haar leven van weleer en kwam naar Rome om te sterven.
Woensdagavond bereikte mij het bericht dat zij overleden was. Het greep me aan. Zovele malen had ik haar gezegd: ‘ga terug naar huis, als het winter wordt is het leven op straat hier heel zwaar. Daar wilde zij niet van horen. Zondag had ik haar nog aangesproken. Hoe gaat het? Vroeg ik haar. Zij zei mij: ‘het gaat niet goed. Ik heb pijn op mijn borst. Ik zal een hartaanval gehad hebben.’ Dan hebt u een dokter nodig zei ik haar. Maar daar wilde ze niet van horen. Zij was naar Rome gekomen om te sterven en wilde dat zonder bijzondere medische verrichtingen. Ze wilde gewoon sterven. Zo is het geschied. Op het Sint Pietersplein is ze waarschijnlijk in elkaar gezakt. Zij had bewust het leven van een dakloze gekozen. Wat daar achter zat weet ik niet. Uit respect voor haar heb ik haar daar nooit naar gevraagd. De meesten willen daar niet over praten. Het leven gaat voor de meesten van ons over bergen en door dalen. Het verschil tussen daklozen en niet daklozen is niet zo groot. Ieder draagt zijn geheimen met zich mee. Zij was heel netjes, zag er goed uit. Altijd was ze op tijd in de H. Mis, behalve op dinsdag. Dan kwam ze soms te laat omdat ze dan moest wachten bij het douchen. Ik zal haar missen. Vaak was zij de enige kerkganger. Voor een priester is het een groot verschil wanneer er iemand of niemand is in de H. Mis. Wanneer je alleen celebreert ben je geestelijk met je mensen, met de Kerk in de Heer verbonden en dat is goed. Maar in aanwezigheid van gelovigen is het samen op weg zijn meer concreet. Daarom zal ik haar missen.

Als ik nu over haar sterven nadenk komt het mij voor dat zij heel goed was voorbereid op de dood. Alles had ze losgelaten en, dat is belangrijk, ze had zich helemaal toevertrouwd aan God. Ze had geen heimwee naar het verleden, ze was niet bang voor de winter die voor de deur stond, ze kende geen angst om te sterven. Zij had bewust alles losgelaten en was naar Rome gekomen om hier bij God te zijn, om hier met niets te leven en te sterven.

Wij hebben Allerheiligen en Allerzielen gevierd. Mijn aanvoelen is dat deze voor mij bekende, maar ook naamloze vrouw, bij het feest van Allerheiligen thuishoorde.

Afdrukken E-mail