Weekwoord van de rector 2018

5 augustus - Het sacrament van de ziekenzalving

Wanneer mensen een pelgrimstocht beginnen, naar Rome, Jeruzalem of naar Compostella, vragen ze vaak om een zegen. Ze vragen dat ze hun weg met God mogen gaan en dat de engelen hen beschermen op hun wegen. De ziekenzalving kunnen mensen vragen wanneer ze dusdanig ziek zijn dat hun pelgrimstocht zou kunnen gaan eindigen in het huis van de Vader. Jezus werd voortdurend bij zieken geroepen. Hij legde hun de handen op, bad voor hen, deelde in hun verdriet en Hij genas hen.

Het sacrament van de zieken brengt vaak de intieme kring van mensen rond de zieken samen. Men zoekt soms naar woorden, maar vaak is alles al gezegd. De priester wordt geroepen. Hij komt in Christus’ naam. Hij zal vragen of de zieke wil biechten. Daarna luisteren de mensen samen naar Gods Woord, ze bidden samen. Dan zal de priester woorden van troost, bemoediging spreken en erop wijzen dat het sacrament een sacrament van genezing is. Daadwerkelijke genezing van de ziekte of het heel maken van het leven door met Christus naar de Vader te gaan. Na die woorden volgt de handoplegging, de zalving met begeleidende gebeden. Daarna kan de communie uitgereikt worden. De communie die men aan de zieken geeft noemt men als er sprake is van stervensgevaar het viaticum. Zoals wij op zondagen de communie ontvangen om onze weg met Christus door het leven te gaan zo ontvangt de stervende de communie om met Christus het huis van de Vader binnen te gaan.

Heel vaak zien de zieken en de familieleden op tegen dit sacrament. Maar meestal geeft het heel veel rust en vrede. Meestal is er de pijn van het naderend sterven, maar meestal is er ook een intense vreugde en dankbaarheid om het leven. Je hebt het gevoel dat alles op zijn plaats valt, alle oneffenheden lossen op. Het is echt een sacrament van genezing.

Afdrukken E-mail