Weekwoord van de rector 2018

29 januari 2018 - Stilte V - De stilte in de natuur spreekt

De stilte in de natuur spreekt

In psalm 19 lezen we: Geen woord wordt gesproken, geen stem weerklinkt. Geen enkel geluid is te horen.’ Het gaat hier over de stilte in de natuur. Dat juist die stilte spreekt over Gods grootheid. De stilte spreekt een eigen taal. Het is mooi wanneer je die taal leert verstaan. Dichters, schilders helpen ons daarbij, er is meer te zien dan dat je ziet. Er is meer te horen dan dat je hoort. Alles is omgeven door het geheim van het bestaan. Dit merk je als je door de dingen die te zien zijn heen kunt kijken. Wanneer je door de woorden die klinken of geschreven zijn heen kunt horen of lezen. De werkelijkheid is altijd groter en rijker dan we kunnen zeggen.

Daarom is het mooi de natuur, kunst, verwoord in dichterlijke taal, in stilte op je in te laten werken. Kijken, luisteren en niet meteen interpreteren wat je hoort en wat je ziet of leest. De stilte schept ruimte, creëert afstand. De stilte laat ‘het andere’ zijn wat het is. Veel zaken laten zich niet onmiddellijk kennen. Je moet er in doordringen. Zo is het ook met mensen. Die laten zich niet makkelijk kennen. Wanneer je te vlug bent in het kennis maken krijg je vooroordelen. Mensen waar je mee leeft of voor wie je iets mag doen verdienen het dat ze zich kunnen laten zien, zich kunnen laten kennen. Stil zijn, tijd nemen, oordelen opschorten, wachten, veel tijd doorbrengen met elkaar leert je om mensen niet van buiten uit te beoordelen, maar ze van binnenuit te verstaan. Dit doet je verwonderen. Doet je begrip opbrengen. Dan ga je niet makkelijk oordelen, maar daarentegen juist de ander verstaan en begrijpen. Dan weet je in gesprekken dat te zeggen wat opbouwt. In de mate dat je dieper kunt communiceren, dat altijd met stilte te maken heeft, kun je de ander bevestigen in het goede en zo ontwikkeling stimuleren. Kijk naar een goed huwelijk, naar een goed gezin. Daar zal altijd ruimte zijn voor rust en stilte. Zelf kan ik er nog van genieten toen ik als kind met mijn vader naar het vee ging kijken. Het was stil in de stallen. De boer en het vee waren één. Koeien waren aan het herkauwen. Varkens lagen te slapen. In stilte liep ik aan de hand van mijn vader mee: ‘Geen woord werd gesproken, geen stem weerklonk. Geen enkel geluid was te horen.’ Een weg om God op het spoor te komen.

Geloven in God, dat is ook de stilte spreken en die stilte geeft alles zin en diepte.

Afdrukken E-mail